To są moje jak dotąd najgorsze święta. Rodzice kłócą się już drugi dzień, a ja choć nie mam do tego powodu to płaczę. Wczoraj płakałam trzy razy, a dzisiaj już dwa. Boję się, że któraś kłótnia starszych skoczy się w końcu rozwodem i rozbiciem rodziny. Nawet nie mam się komu wygadać...

I oto kolejny piękny wiersz:

"Tęsknota"

Ma wiele twarzy.
Tęsknota to:
wyrażenie ludzkich
uczuć lub potrzeb
-danej chwili.
Jak uczucie to:
tęsknota za Osobą...,
która jest wzorem
i ideałem z słodkimi,
i kochanymi wadami.
Co tworzy:
-konsekwentnie, niepowtarzalny
obraz uczuć, westchnień i tęsknot.
Tylko do Tej,
Jedynej Osoby...
A przez to tworzy,
sens-motto,
ludzkiego życia!
Bo brak
lub
przerwanie,
tego sensu...
Tworzy:
-przepaść i otchłań, tęsknot
za kimś, za czymś...,
za rzeczywistą postacią,
"Osoby"...:
-jedynej, najlepszej,
niepowtarzalnej i niezastąpionej.
Konsekwentnie:
Co dałoby, sens?.
Dla ukojenia,
serca i duszy!.

Chciałabym umieścić kilka wierszy mojego wujka, gdyż one, jak by to powiedzieć.. o mam! nie ujrzały światła dziennego, a uważam, że powinny.
Oto pierwszy wiersz:

"Kobietka"

To taka "Istotka",
pochodząca z innej
planety.
Która została,
stworzona
do kochania i rozpieszczania.
I tylko do
kochania i rozpieszczania?
Nawet wbrew,
logice i myśleniu.
Nie jeden
za miłością
usechł lub usycha.
Za Tą "Istotką", Kobietką.
Bo jak brak,
to tylko,
zostaje pustka i otchłań.

Skoro założyłam tego bloga to pasuje coś napisać. Moje wpisy na pewno nie będą filozoficzne, czasami nawet bez sensu. No, ale cóż nie każdy mnie rozumie i myślę, że ten blog stanie się dla mnie czymś więcej, że będę mogła podzielić się tutaj swoimi smutkami, jak i również radością.